احساس میکنم که ماه روی دلم چکه می کند. نمی دانم ماه در حال آب شدن است یا دل من در حال تبخیر. ماه در دل من است یا من به ماه پیوسته ام.چشم بسته تصویر ماه را به وضوح می بینم.
یا زمین جاذبه اش را از دست داده، یا خورشید جاذه به اش را به ماه هدیه کرده است. در هر حال دلم دیگر تاب ماندن ندارد و اشک های ماه را می نوشد.ای ماه.......
آغوش باز کن، سبک بال سوی تو پرواز خواهم کرد.

برای بخت سیاهم ستاره کافی نیست * به پای ناله عاشق شراره کافی نیست * تفألی زده ام بر کتاب و میبینم * اگرچه خوب ولی استخاره کافی نیست * چگونه وصف کنم آن نگاه را؟هرگز! * برای چشم خمار استعاره کافی نیست * ستاده ام که ببینم چه دلبری دارم * نشسته ام که بیایی! نظاره کافی نیست *  بگیر دست مرا و ببر به همراهت * خدای خوانده و"نایب زیاره" کافی نیست

من هر شب به آرامی با یاد تو غروب میکنم و دلم را به هلال ماه می سپارم

اگر هنگام غروب سایه مهربانیت را بر سرم بکشی!!!

اگر خورشید وجودم با عشق تو، کرکره چشمانش را از آسمان دلم پایین کشد!!!

فردایش با اقتدار طلوع خواهم کرد.

صدای چک چک باران، صدای پاهایت

صدای گریه ی مادر پی قدمهایت

صدای خس خس نایت شده مرا کابوس

دلم شکسته به یاد، نفس نفسهایت

تو عازم سفر عشق بودی و آن شب ....

جــای دسـتت بــر دل مـا، مانده است

بی وفا چشمم به در، وا مانده است

باورش سخت است، گـر رویاست این

قلب من در خـواب تــو جا مانده است

مـن آمدم بـــرای دیـــدن رویـــت، ولــی بـبـیـن
چــشـمــم بــــرای دیــدن روی تـــو بـسته ام
جانا ببین به چشم بسته من طعنه مـی زنند
آنـان کـه مـن ز تـهـمـتـشـان دل شکسته ام
امـشـب دگــر تــوان تــرنــم نــمانــده اســـت
بـــاران بـــبار بــــر مــن و چـشمان خسته ام

ناگهان مرا چرا چنین، به نا کجا کشانده اند؟ * گو گناه من چه بود که، زهر دوریت به من چشانده اند. * دور از تمام هرچه آشنا، مثل یک غریبه در تمام کوچه ها * این دل شکسته مرا، بارها و بارها کشانده اند. * دیده می شود در آینه، چهره ای برایم آشناست * این منم ؟ که مثل یک اسیر، روبروی آینه نشانده اند؟ * من شیده ام که بارها، سعی بی نتیجه کرده اند * حکم ارتداد این حقیر ، زیر لب به هم رسانده اند

مانند کاکتوسی که برای ادامه بقا از اندک باقی مانده های رطوبت خاک تمام بهره را می برد، برای ادامه بقا دست و پا می زنم.
در بن بست مشکلات و انتهای راه گوشه چشمی به عنایت تو دارم.
اگر منتظر مناجات من هستی باید بگویم، چشمان کم سو و صدای لرزان من راه به جایی نمی برد
اگر من را لایق باران نمی دانی، اندک رطوبتی برای حیات من کافیست